گزارش اخیر دویچه بانک نشان میدهد که تحولات جمعیتی نقش اساسی در تعیین مسیر رشد اقتصادی جهان داشته است. در بازه 2000 تا 2024، همبستگی قویای بین رشد جمعیت در سن کار و رشد تولید ناخالص داخلی وجود داشت. کاهش جمعیت، نهتنها اقتصاد کلان کشورها را محدود کرده، بلکه بر رشد سرانه نیز تأثیر منفی گذاشته است.
یکی از راهحلهای کلیدی برای این چالش، مهاجرت گسترده به کشورهای توسعهیافته است. اما این سیاست، به دلیل پیچیدگیهای سیاسی و اجتماعی، با مخالفتهای شدیدی روبهروست. بهویژه در کشورهایی که نسبت وابستگی (جمعیت سالمندان به افراد در سن کار) در حال افزایش است، تامین مالی نیازهای جمعیت سالخورده فشار اقتصادی سنگینی ایجاد میکند.
در چنین شرایطی، بهرهوری بالاتر بهعنوان تنها گزینه باقیمانده مطرح میشود. فناوریهای نوینی مانند هوش مصنوعی و مدلهای زبانی پیشرفته، امیدهایی برای بهبود بهرهوری ایجاد کردهاند. با این حال، در صورت ناکامی این فناوریها، جهان ممکن است با رکود عمیقتری روبهرو شود، مگر اینکه سیاستهای مالی و جمعیتی جسورانهتری اجرا شود.